abonneer nu
dossiers
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Elke week tonen wij u een historische foto uit de regio. Insturen kan vi...
De Koloniën van Weldadigheid krijgen mogelijk de werelderfgoedstatus va...
Met ingang van de nieuwe dienstregeling in december 2017, komt Wolvega e...
Rechtvaardig

Van de wieg tot het zeemansgraf

Door Eerde de Vries op woensdag 4 juli 2018 00:00
  • ignore touch

mail pinterest

“Als je voor een dubbeltje geboren bent, bereik je nooit een kwartje” zong Louis Davids begin vorige eeuw. En ook nu, anno 2018, lijkt het ideaal van gelijke ontplooiingsmogelijkheden, ongeacht waar je wieg staat, nog lang niet bereikt

De meesten ervaren het als onrechtvaardig dat kinderen uit welgestelde gezinnen, waarin de ouders een goede opleiding hebben genoten, nog steeds zo’n voorsprong hebben op kinderen met een minder goede startpositie. Niet alleen zijn de carrière kansen oneerlijk verdeeld, ook die van de goede gezondheid. Zo wordt in Europa obesitas gelijk gesteld aan armoede, hoe tegenstrijdig dat ook mag klinken.

Mijn wieg stond in het naoorlogs Rotterdam. Die stad was zo’n 10 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog al weer grotendeels (weder)opgebouwd, met behulp van heel veel “ontwikkelingshulp” uit Amerika (Marshallplan). Omgerekend naar de huidige waarde pompten de Amerikanen 150 miljard dollar in de wederopbouw van Europa, Nederland kreeg daar 22 miljard van.

Drie jaar na mijn geboorte werd het Groninger aardgasveld te Slochteren ontdekt. Het feest kon beginnen, mijn wieg stond op een uitgelezen plaats. Met hulp van onze aardgasbaten konden wij een paradijselijke sociale verzorgingsstaat opbouwen, al blijven velen tot de dag van vandaag geloven dat het onze eigen verdienste was dat Nederland zo welvarend werd na de oorlog.

Met dat idee kijken velen ook nog steeds naar minder bedeelde delen van de wereld. “Ja, hadden ze ook maar beter hun best moeten doen.” Gelukkig beginnen we in Nederland te beseffen dat die plaats waar je wieg staat (in figuurlijke zin), nog steeds een wereld van verschil kan betekenen, ook binnen Nederland. Maar het blijkt moeilijk dat besef te vertalen naar wereldniveau. Binnen Nederland heeft de sociale verzorgingsstaat niet alle ongelijkheid weg kunnen nemen en op wereldniveau zal zelfs een super Marshallplan de huidige 68,5 miljoen ontheemden geen veilig “thuis” kunnen bieden. De grote stroom Klimaatvluchtelingen moet nog op gang komen.

Die stroom zal onze kant op willen, al bouwen we nog zoveel “ontschepingsplatforms” met bijbehorende opvangkampen aan weerszijden van de Middellandse Zee. Misschien voorkomen we daar op korte termijn vele verdrinkingsdoden mee, maar we ontkomen niet aan een meer eerlijke verdeling van de kansen die de plaats van onze wieg in Nederland en in de wereld ons heeft geboden.