abonneer nu
dossiers
Schiphol wil in de toekomst ongeveer 10.000 vluchten naar Lelystad Airpo...
Elke week tonen wij u een historische foto uit de regio. Insturen kan vi...
De Koloniën van Weldadigheid krijgen mogelijk de werelderfgoedstatus va...
Met ingang van de nieuwe dienstregeling in december 2017, komt Wolvega e...
Rechtvaardig

Zijn we echt zo rationeel in de 21ste eeuw?

Door Eerde de Vries op woensdag 5 september 2018 00:00
  • ignore touch

mail pinterest

Politici en reclamemakers weten al lang dat we ons eerder door verhalen dan door feiten laten overtuigen, zeker wanneer die verhalen ons aanspreken en die feiten ongemak veroorzaken.

De noodzaak om kleine weerloze kinderen te vaccineren tegen de bof, de mazelen en rodehond (de BMR-vaccinatie) is daarom een moeilijk te verkopen boodschap.  Wetenschappelijk verantwoorde voorlichting moet het dan zien te winnen van het ongemak, van het gevoel.

Soms moet die voorlichting ook nog opboksen tegen fabels over de gevaren van vaccinaties. Dat je er autisme van zou krijgen om maar een van de vele aantoonbaar onjuiste geruchten te noemen. Zulke verhalen worden gauw geloofd door mensen die toch al weerstand voelen bij inentingen met enge vreemde stofjes.

Deze zomer barstte een discussie los over het BMR-vaccin. In Nederland bleek de vaccinatiegraad gedaald van 95 % tot rond de 90 %, en dat is verontrustend omdat een vaccinatiegraad van rond de 95 % een veel effectievere bescherming biedt voor ook de niet-gevaccineerde kinderen binnen de groep. Dat effect wordt de groepsbescherming of groepsimmuniteit genoemd.

Naar aanleiding van die vaccinatie-discussie verscheen onlangs een aangrijpend bericht in de media. Het betrof de tragische dood van de 16-jarige Française Marine Eraville. Ze stierf aan complicaties van een mazelen infectie. Op 2-jarige leeftijd onderging zij een harttransplantatie. Om te voorkomen dat haar lichaampje haar “vreemde hart” zou afstoten mocht zij geen vaccinaties toegediend krijgen, ook niet tegen de mazelen. Helaas voor Marine is in Frankrijk de vaccinatiegraad tegen o.a. de mazelen gedaald tot 75 %. Bij zo’n laag percentage gevaccineerde kinderen werkt de groepsbescherming onvoldoende. Marine kreeg dus niet die groepsbescherming van de groep waarin zij zich bevond, die voor haar, als niet gevaccineerde, van levensbelang was. Beschamend eigenlijk. Stel nu dat die groepsbescherming, na goede voorlichting vooraf, bewust wel was georganiseerd en dat alle ouders samen met hun gevaccineerde kinderen als een denkbeeldige beschermende ring om Marine waren gaan staan. Wat een eer zou daarmee behaald zijn. Wat een verhaal zou dat zijn, voortgekomen uit gevoel in plaats van ratio, “het goede willen doen”, niet vanwege een wettelijke plicht, niet omdat het een “verstandig keuze” is, maar omdat het eervol is. Eer en schaamte zijn nog steeds krachtige gevoelens.